Verhalen

Filip en CM

Terug aan het werk met een hersenletsel

‘Je moet jezelf durven uitdagen om te kunnen groeien’

Na een ernstig sportongeval, is Filip Ruys genoodzaakt om te stoppen als bouwkundig projectleider. Zijn hoofd duizelt. Na vier jaar zoeken en revalideren, krijgt hij opnieuw een kans op de arbeidsmarkt bij de CM. Samen met Divergent stelt hij een voorzichtig stappenplan op.

'Het mocht allemaal niet te snel gaan. Ik wou niet nog eens met mijn hoofd tegen een muur knallen.'

filipencm

Bij de CM waren ze bereid om een extra binnenmuur aan het kantoor toe te voegen, zodat Filip in alle rust en stilte kon werken. Er mogen nog altijd niet teveel prikkels binnenkomen. Niet teveel zonlicht, mensen, muziek of lawaai. Filip heeft altijd een zonnebril op zak en zoekt de drukte niet op. Maar voor de rest gaat het zoveel beter dan ooit verwacht.

Woensdag, rustdag

Filip werkt als gebouwenbeheerder op de dienst logistiek van de CM Waas en Dender in Sint-Niklaas. Hij volgt verschillende projecten op, zowel renovaties als nieuwbouw, zowel voor de CM als voor zusterorganisaties binnen de katholieke zuil. Zijn technische bagage, expertise als projectleider en ervaring met de wetgeving op overheidsopdrachten komen goed van pas voor de CM. Vier dagen per week fietst hij van Stekene naar Sint-Niklaas. “Op woensdag werk ik niet. Die dag heb ik nog altijd nodig om op adem te komen. Maar voor iets dringends mogen ze me altijd bellen.”

Workaholic

Zijn ongeval dateert intussen al van 2010. Filip glijdt van een voetbalveld af en komt met zijn hoofd op een betonnen trap terecht. Na een week mag hij het ziekenhuis al verlaten. Veel te vroeg, zo zal later blijken. Filip runt op dat moment samen met 1 vennoot een architectenbureau met 4 werknemers. Hij is het gewend om keihard te werken en lange dagen te kloppen. Maar het lukt niet om die draad terug op te pikken. Hij wordt snel moe, gaat gebukt onder enorme hoofdpijn en kan zich niet lang genoeg concentreren.

Revalidatie

Filip is gedwongen om te stoppen als projectleider. Hij krijgt medicijnen voorgeschreven om de pijn te verminderen en prikkels af te vlakken. Anderhalf jaar gaat voorbij. Filip leert koken en maakt zich nuttig in het huishouden, maar voor de rest loopt hij suf van de medicijnen. Het is een adviserend geneesheer van de CM die aanvoelt dat er iets niet klopt aan zijn behandeling. Hij stuurt hem naar een neuroloog in het UZ Gent. Daar ontdekken ze een hersenletsel. Filip start een intensief revalidatietraject van 3 maanden.

Zelfvertrouwen

Na de revalidatie is het belangrijk om bezig te blijven. Hij kan het eerste jaar stage lopen bij de klusjesdienst van het UZ Gent. “Allemaal zeer vrijblijvend, slechts een paar halve dagen per week. Het was ideaal om mijn zelfvertrouwen terug op te bouwen en mijn twijfels weg te nemen. Op dat moment zat ik niet te wachten op nog meer tegenslagen.”

Overgekwalificeerd

Filip staat intussen ingeschreven bij Divergent en blijft niet bij de pakken zitten. Hij solliciteert als klusjesman, vooral bij sociale organisaties, verzorgingstehuizen en scholen. Maar werkgevers happen niet toe. Als projectleider is hij overgekwalificeerd en ook zijn hersenletsel schrikt af. “Mensen denken al snel dat je ze niet meer allemaal op een rijtje hebt, dat je zwakbegaafd bent geworden. Een hersenletsel is moeilijker om uit te leggen dan een fysieke beperking.”

Grenzen

De CM toont wel interesse voor zijn CV. Ze nodigen hem uit en vragen of hij niet op de dienst gebouwenbeheer wil komen werken. “Een interessant aanbod, maar het schrikte mij natuurlijk ook af.” Filip contacteert Divergent voor ondersteuning. Er komt een jobcoach langs die samen met Filip en het diensthoofd een haalbaar traject uitstippelt. Hij begint aan een regime van 2 dagen per week en een duidelijk takenpakket. Na zes maanden verdubbelen zijn werkuren. De jobcoach komt regelmatig langs voor persoonlijke gesprekken met Filip en feedbacksessies met het diensthoofd erbij. “Je moet jezelf durven uitdagen om te kunnen groeien. Dat is niet evident, maar ik heb gelukkig een diensthoofd die mij nauwgezet opvolgt en mijn grenzen helpt bewaken. Dat is nodig, want ik zou veel te veel hooi op mijn vork nemen.”

Groepssessies

Divergent nodigt Filip ook uit op groepssessies voor een 10-tal mensen met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Ze krijgen handige tips om met hun beperking terug aan de slag te gaan. “Tijdens die sessies leerden we ook communiceren over NAH. Hoe leg je dat op een eenvoudige manier uit aan de mensen waarmee je moet werken? In het begin durfde ik dat zeker niet tegen iedereen te vertellen. Ik was bang dat ik een stempel zou krijgen, dat ze me anders zouden behandelen.” Voor elke cliënt maakt Divergent ook een ‘gepersonaliseerde’ infobundel rond NAH.

Zelfevaluatie

Filip legt zichzelf regelmatig op de rooster. Hoe is de dag of de week verlopen? Wat is er goed geweest? Waar ging het mis? En hoe kan ik dat in de toekomst voorkomen? “Dankzij die zelfreflectie heb ik geleerd om kleine overwinningen te vieren. Het was niet altijd gemakkelijk, maar dit ongeval heeft me ook in de positieve zin veranderd als mens. Ik kan nu veel beter relativeren en genieten dan tien jaar geleden. Ik ben ook optimistischer geworden en minder gejaagd. Het is wat het is en daar maken we samen het beste van.”

Tessa & Colruyt 

Tessa is doof maar gaat vlot in gesprek met alle klanten en collega’s bij Colruyt

'Met een beetje hulp en veel positieve energie is alles mogelijk.'

tessaencolruyt 

De 23-jarige Tessa is een pionier bij Colruyt. Ze is het eerste, dove meisje dat in een winkel staat. Niet als rekkenvuller of achter de schermen, maar in een prominente rol aan de kassa en tussen de klanten. Zelf lijkt ze het de normaalste zaak van de wereld te vinden. “Ik krijg dezelfde behandeling als de rest en ik doe exact hetzelfde werk. Maar dat is natuurlijk alleen mogelijk dankzij fantastische collega’s die rekening met mij willen houden.”

Infosessie voor de collega’s

Omdat Tessa een beperking heeft, komt ze via haar starterscontract (GIBO) in aanmerking voor extra begeleiding. Eén keer per maand komt Mieke Dhont van Divergent op bezoek. Mieke heeft intussen al meer dan 15 jaar ervaring met doven op de werkvloer. Ze organiseerde een infosessie voor de collega’s van Tessa, over hoe je best met doven en slechthorenden communiceert. Ze ging ook op zoek naar een aangepaste bieper, die Tessa op de hoogte houdt van boodschappen uit het omroepsysteem van de winkel. “Met een beetje hulp en veel positieve energie, lukt alles,” zegt Tessa.

Enthousiasme opent deuren

Tessa studeerde kantoor, een keuze die ze niet wou laten bepalen door haar doofheid. “Ik heb op school het traject gevolgd dat ik het meest interessant vond. Ik geloof in mezelf en ik weet van aanpakken. Dat soort enthousiasme kan veel deuren openen,” zegt Tessa. Ze werkte eerder al in een winkel, maar die eerste job was geen succes. De keten waar ze voor werkte, investeerde weinig in haar personeel en trok een minder vriendelijk publiek aan. Er was geen ruimte voor opleiding en het lukte niet aan de kassa.

Communicatie met de klanten

Tessa besloot om haar kans te wagen bij Colruyt. Ze solliciteerde online en geraakte in haar eentje door de eerste selectieronde. Daarna volgde een afspraak met Frank Willockx, de winkelverantwoordelijke van de Colruyt-vestiging aan de Drongensesteenweg in Gent. Dit keer was er wel een tolk Vlaamse gebarentaal bij. Frank maakte zich aanvankelijk toch wat zorgen: Zou ze wel kunnen communiceren met de klanten? En hoe zou de integratie in het team verlopen? “We wisten niet waar we aan begonnen,” zegt hij vandaag.

Geen speciale behandeling

Bij die eerste ontmoeting met Tessa legt hij meteen al zijn bezorgdheden op tafel. Ook Tessa uit haar bekommernissen rond bepaalde taken. Die openheid zorgt voor de juiste start. Na afloop zijn ze allebei bereid om het een kans te geven. “Ze volgde hetzelfde traject als de andere nieuwkomers bij Colruyt. We hebben haar wel de kans gegeven om de opleidingen met een persoonlijke coach te volgen, maar Tessa krijgt liever geen speciale behandeling. Ze wil gewoon meedoen met de rest van de groep.” Het lukt ook prima aan de kassa en tussen de klanten. Voor die taken schakelt Tessa de hulp in van een CI of Cochleair Implantaat, een elektronisch hulpmiddel dat klanken, geluiden en spraak helpt waarnemen.

Tessa neemt tegenwoordig ook een beetje ‘werk’ mee naar huis in de vorm van kartonnen verhuisdozen. Ze krijgt binnenkort de sleutels van een leuk appartementje in Gent. De toekomst lacht haar toe.

Kurt en UGent

Kurt gaat elke dag de strijd aan tegen de pijn

‘Zonder job was ik een zielige mens geworden’

kurtenugent

Hij straalt nog steeds als hij over zijn oude job praat. Meer dan 23 jaar werkte Kurt voor Bekaert in Aalter. Bij de laatste reorganisatie stond zijn naam op de lijst. Een goede technieker vindt gemakkelijk ander werk, maar niet als hij met chronische pijn kampt.

Kurt laat zich begeleiden door Divergent en komt bij de UGent terecht. Eerst in de Plantentuin, daarna op het departement Fysica en Sterrenkunde. Intussen werkt hij al bijna 2 jaar als technicus voor het VIB (Vlaams Instituut voor Biotechnologie) van de UGent. “Het enthousiasme van mijn jobcoach werkte aanstekelijk. Hij belde rond voor mij, regelde stages en sollicitatiegesprekken, bracht de papieren in de orde en liet de moed nooit zakken. Het was goed om er niet alleen voor te staan.”

Syndroom van Sudeck

In 2003 maakte Kurt een kleine misstap, die nog altijd een grote impact heeft op zijn leven. Tijdens een spelletje met zijn zoon, mist hij een trede en breekt hij zijn hiel. De sportieve technieker moet 7 weken in het gips. Daarna begint hij vol goede moed aan de revalidatie, maar hij boekt geen vooruitgang. De oefeningen van de kinesist kan hij niet uitvoeren, de pijn wordt elke dag zwaarder. Er wordt aan de alarmbel getrokken: hier klopt iets niet. Ze ontdekken het syndroom van Sudeck, een zeldzame aandoening waarbij het bot ontkalkt, week wordt en afsterft. Kurt krijgt een jaar lang zware kalkinjecties. “Mijn been werd gered, maar ik zal nooit meer helemaal de oude zijn.”

Nieuwe functie

Kurt is op dat moment 35 jaar, één van de beste techniekers bij Bekaert, een enthousiaste en geliefde collega. Zijn diensthoofd creëert speciaal voor hem een nieuwe functie: Kurt mag parttime terugkeren als controleur van de productie. De eerste maanden gaat hij door een ware hel. “De pijn was niet te harden, maar ook psychologisch had ik het zwaar. Ik wilde mijn oude job terug. Het leek alsof die pijn mijn hele leven zou overnemen. Elke dag voelde aan als een gevecht.”

80 procent

Na een jaar werkt Kurt terug als technicus bij Bekaert. Hij draait voor 80 procent mee in zijn oude ploegensysteem. De pijn blijft, maar hij is trots op zichzelf. “Was ik toen verslagen in mijn zetel blijven zitten, dan kwam ik er nu al niet meer uit.” Kurt slaagt er nog 10 jaar in om zijn geliefde job uit te voeren. “Qua productie moest ik niet onderdoen voor mijn collega’s. Ik was ook nooit een dag ziek, zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar.”

Ontslagronde

Maar dan komt de grote ontslagronde van 2012. Bij Bekaert Aalter worden nog maar eens 500 jobs geschrapt. Eind jaren 80 waren ze nog met 1500 werknemers, uiteindelijk mogen er maar 100 blijven. Ook Kurt moet vertrekken. “Na de teleurstelling volgde ook wel de opluchting. Mijn lijf was op. Al die jaren dat ik was blijven doorgaan met chronische pijn, het was goed om even op adem te kunnen komen.”

Plantrekker

Kurt krijgt hulp van een outplacementbureau, maar zwijgt over zijn chronische pijn. Ook de VDAB weet van niets. “Ik  ben een plantrekker. Het liefst los ik alles op in mijn eentje, zonder de hulp van anderen. Ik wist wat ik moest zoeken: een job met voldoende beweging, dat helpt tegen de pijn. Als ik te lang moet stilstaan of stilzitten, dan haal ik het eind van de dag niet.”

Trajectbegeleiding

Kurt mag in een productiebedrijf beginnen als lijnverantwoordelijke, maar na 1 werkdag moet hij al stoppen. Hij beseft dat het geen zin heeft om over zijn aandoening te zwijgen. Maar de boodschap schrikt toekomstige werkgevers af. Het is moeilijk om terug aan de bak te komen. “Maar ik wou mij niet volledig laten afschrijven. De VDAB verwees me door naar Divergent, waar ik een traject mocht volgen.”

Plantentuin

Bij Divergent volgt Kurt een opleiding van 3 maanden, waarin hij wordt uitgedaagd om nieuwe vaardigheden en talenten te ontdekken. Daarna gaat hij samen met de 6 andere cursisten op stage in de Plantentuin van de UGent. “Al die prachtige bloemen en planten, dat was volledig mijn ding. Ik leefde er weer helemaal op.” Daarna volgt al snel een contract van 3 maanden op het departement Fysica en Sterrenkunde van de UGent. “Opnieuw een fantastische ervaring. Ik werd niet alleen gevraagd om technische oplossingen te bedenken, maar ik mocht ook al eens toezicht houden op de studenten tijdens een examen. Ze waren begripvol, maar toch ook tevreden over mijn werk. Dat was voor mij een hele geruststelling.”

Technicus voor UGent

Met 2 goede referenties binnen UGent besluiten Kurt en zijn jobcoach om een spontane sollicitatiebrief te sturen naar alle departementen van de UGent. Met succes, 2 maand later mag Kurt beginnen bij de UGent op de technische dienst van het VIB. “Het is enorm verrassend en gevarieerd werk. Het ene moment help ik een onderzoeker om lampen af te regelen voor een plantenonderzoek, en andere momenten sta ik in voor het vullen van stikstofvaten. Ik geniet van de technische uitdagingen en de internationale sfeer op het VIB. Er gaat nog altijd geen uur voorbij zonder pijn, maar ik probeer het maximum te halen uit elke dag.”

Wendy en Thuiszorgwinkel

Wendy werkt zich op van poetsvrouw tot administratieve kracht

‘Met een voetkwaal op zoek naar zittend werk'

In een vorig leven werkte Wendy als poetshulp en verzorgende. Door een misvorming aan haar voet, moest ze op zoek naar zittend werk. Niet evident, zonder een hoger diploma. Ze klopte aan bij Divergent. Wisten zij hoe ze haar rentree kon maken op de arbeidsmarkt? Vandaag zit Wendy op de dienst boekhouding van de Thuiszorgwinkels Midden - Vlaanderen. “Mijn jobcoach had zoveel vertrouwen in mijn capaciteiten, dat ik er zelf begon in te geloven.”

Door een voetkwaal is het voor Wendy onmogelijk geworden om de hele dag recht te staan. Ze heeft een Hallux Valgus, een erfelijke aandoening waarbij er knobbels aan de dikke teen ontstaan en tenen scheefgroeien. Ze herinnert zich nog haar overgrootmoeder, die haar schoenen moest kapotmaken om erin te passen. Bij Wendy begonnen de vergroeiingen rond haar dertigste. “Het deed alsmaar meer pijn, ik moest onder het mes. Maar de dokter stelde me gerust, de medische wereld had niet stilgezeten, ze konden mijn voet perfect opereren.”

Tijdens haar herstel loopt het mis. Op een familiefeest trapt er iemand met z’n volle gewicht op haar voet. De metalen pin breekt af, de voorvoet van Wendy is gebroken. De dokter doet z’n best om de schade te herstellen, maar hij is meteen ook realistisch. Een actief beroep in de verzorging of de schoonmaak, dat zit er niet meer in.

Wanneer ze eindelijk gerevalideerd is van die tweede operatie, zijn er 2 lange jaren voorbijgegaan. Wendy voelt zich afgeschreven en geïsoleerd.  Wendy ontpopt zich echter als een ‘selfmade’ administratieve kracht. Outlook, Word, Excel hebben weinig geheimen voor haar en ze overweegt een carrièreswitch naar administratie.

Ze klopt aan bij de VDAB, maar daar schatten ze haar kansen in de administratieve sector laag in. Voor administratieve jobs solliciteren veel kandidaten met een bachelor of een master. Haar sollicitatiebrieven zullen wellicht onderaan de stapel blijven liggen, krijgt zij te horen.

Bij Divergent start ze na een screening met een opfrissing in administratie. Wendy heeft het geluk dat ze niet alleen vlot is met mensen, maar ook met computers. Na 1 maand opleiding toetst ze haar kennis al af op de werkvloer zelf.  

Wendy doet achtereenvolgens 4 verschillende stages, op de administratie van Het Poetsbureau in Merelbeke, bij Domestic Services in Gent, bij Solidariteit voor het Gezin in Lokeren en uiteindelijk bij de Thuiszorgwinkels Midden – Vlaanderen in Zwijnaarde. “In mijn eentje had ik die stageplaatsen nooit kunnen regelen. Divergent kan werkgevers overtuigen om je een kans te geven. Mijn jobcoach ging ook altijd mee naar het eerste gesprek. Die betrokkenheid en persoonlijke aanpak, dat was echt wat ik nodig had.” Wendy krijgt een stimulanspremie van 1 euro per gewerkt uur, bovenop haar uitkering. Ook vervoerskosten en kinderopvang worden terugbetaald. “Ik leerde elke dag bij en ik kon weer iets bijdragen aan het gezinsbudget. Dat gaf mij enorm veel voldoening.”

Wendy sluit elke stage af met een lovende evaluatie. Op het eind van de rit staan er 4 goede referenties op haar CV. Intussen werkt ze fulltime op de boekhouding van de thuiszorgwinkels Midden - Vlaanderen. “Vroeger werkte ik alleen maar om geld te verdienen, nu ga ik elke dag met de glimlach naar mijn bureau.” Wendy ziet de toekomst rooskleurig in. Ze hoopt binnenkort een vast contract te krijgen voor onbepaalde duur. En wie weet haalt ze ooit nog een bachelor in avondschool, als de kinderen wat ouder zijn.

Johan en UZ Gent

Na een zwaar ongeval kan Johan geen dierenarts meer worden

‘Dankzij Divergent blijf ik wel in mijn vakgebied werken’

Johan zit in zijn laatste jaar dierengeneeskunde wanneer hij met een zware klap onder een tram terechtkomt. Zijn leven hangt maandenlang aan een zijden draadje. Hij herstelt, maar een deel van zijn geheugen en concentratievermogen komt niet meer terug. Een toekomst als dierenarts zit er niet meer in. Vandaag werkt Johan als proefdierverzorger in het animalarium van het UZ. “Dankzij Divergent blijf ik toch actief in mijn vakgebied.”

Elke dag om 6u

Hij is graag gezien door de vele vrouwen in zijn team. “Zonder Johan zou het hier compleet vierkant draaien, we kunnen echt niet zonder hem.” De collega’s zijn genereus met hun complimenten. Johan zorgt vooral voor propere kooien en voldoende gesteriliseerd water. De vrolijke ochtendmens begint elke dag om 6u en werkt onverstoorbaar door tot 16u. “Op vrijdag is het kalmer, dan neem ik mijn overuren op en stop ik om 12u.”

Reukzin verloren

Dat proefdieren niet altijd even fris ruiken, merkt Johan niet. Door het ongeval is hij zijn reukzin verloren. Hij voelt ook nauwelijks nog temperatuurschommelingen, wat gevaarlijk kan zijn bij extreme hitte of kou. Johan is extra waakzaam en draagt continu handschoenen zodat hij zich niet pijnigt aan warme machines of diepgevroren waren. “Ik leef nu al bijna 30 jaar zonder die zintuigen, ik weet intussen wel waar ik op moet letten.”

Fietsongeval

Het is op 24 februari 1989 dat het leven van Johan een onverwachte wending nam. Door een grote vrachtwagen ziet hij een tram niet aankomen. Hij knalt er met zijn fiets frontaal op. “Ik ben nog in leven dankzij de decaan van onze faculteit, professor De Backer. Ze wilden me naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis brengen, maar hij drong er bij de ambulanciers op aan om meteen naar het UZ te rijden. Hij had direct door hoe ernstig het was. In het UZ kreeg ik de gespecialiseerde hulp die ik nodig had. Ik lag tot eind juli in coma, maar ik was gered.”

Studies stopzetten

De revalidatie is zwaar. Johan is 3 jaar van zijn geheugen kwijt en dus ook de helft van zijn hogere studies. “De steun vanuit de faculteit was hartverwarmend. Tal van professors en assistenten hebben tijd vrijgemaakt om mij extra privélessen te geven. Een deel van de opgedane kennis kwam terug, maar het was niet genoeg. Ik was ook fysiek enorm verzwakt, het zou niet meer lukken om een paard in bedwang te houden of een koe te onderzoeken.”

Actief in de sector

Met spijt in het hart bergt Johan zijn droom op. Hij gaat een tijdje aan de slag als nachtwaker in een bejaardentehuis, maar zijn passie ligt natuurlijk elders. Bij Divergent helpen ze hem aan zijn eerste job, in een medisch veterinair labo. Wanneer dat bedrijf na enkele jaren de boeken moet dichtdoen, klopt hij opnieuw aan bij Divergent. Samen vinden ze de job in het animalarium van het UZ. “Ik ben nu 53 jaar, ik hoop dat ik hier tot aan mijn pensioen kan blijven. En anders ga ik gewoon nog eens terug naar Divergent.”

Leon Philippe stagementor UZ Gent

Het magazijn van het UZ is een ideale werkomgeving met veel structuur en weinig prikkels

‘Mensen met autisme zijn welkom in ons team’

leonphillipeuzgent

In het Universitair Ziekenhuis van Gent werken 6000 personeelsleden en komen elke dag zo’n 3000 patiënten. Al deze mensen worden vanuit een groot ondergronds magazijn voorzien van materiaal. Dienstverantwoordelijke Leon Philippe De Ryck heeft twee medewerkers in dienst met autisme en laat elk jaar 5 mensen met een beperking stage lopen op zijn afdeling. Hij is enthousiast over de samenwerking met DIVERGENT. “90 procent van de stagiaires maakt er een succesverhaal van.”

Alert en plichtsbewust

Een magazijn is een ideale omgeving voor mensen die houden van orde, herhaling en structuur. Het DIVERGENT weet dat de kelders van het UZ een aantrekkelijke werkplek is voor mensen met autisme. Er zijn weinig prikkels, de taken zijn duidelijk afgebakend en het verloop van een werkdag is voorspelbaar. Het team van De Ryck bestaat uit 23 medewerkers. Ze vormen een kleine, gesloten gemeenschap, die weinig contact heeft met de rest van het UZ. “Ik ben enorm tevreden over onze twee magazijniers met autisme. Ze zijn enorm alert, gefocust en plichtsbewust. Als er iets niet klopt met een order, dan komen ze dat meteen melden. Mensen met autisme zijn dan ook meer dan welkom in ons team,” aldus De Ryck.

Succesvolle stages

De stages die het Divergent regelt, zijn volgens de dienstverantwoordelijke een ideale manier om elkaar en het werk te leren kennen. “De jobcoach weet wat voor mensen goed aarden in ons magazijn. Met die kandidaten komen ze langs voor een verkennend gesprek en een rondleiding. Als ze het zien zitten, dan stellen we samen een traject op.” De meeste stagiairs beginnen voorzichtig, met een paar halve dagen per week. Het aantal werkuren wordt stelselmatig verhoogd, tot ze fulltime meedraaien. “Als het goed loopt, zien we hun zelfvertrouwen elke dag toenemen. Sommige mensen bloeien hier echt open en dat is mooi om te zien,” zegt De Ryck. Zowat 90 procent van de stages zijn succesvol. “Deze mensen hebben zoveel in hun mars. We moeten ze gewoon wat extra tijd en aandacht geven.”

Beperking bespreekbaar maken

De stagiaires blijven 6 tot 8 weken. Op de werkvloer worden ze begeleid door een persoonlijke meter of peter. “Die begeleiders zijn de meest sociale mensen binnen ons team die het werk goed kunnen uitleggen en niet meteen hun geduld verliezen. Aan de stagiaires merk je niet altijd dat ze een beperking hebben, maar tijdens een sollicitatiegesprek wordt dat toch bespreekbaar gemaakt. Wat is de problematiek? Wat zijn hun sterktes? Waar hebben ze het moeilijker mee? Ze mogen zelf kiezen of er over hun beperking gecommuniceerd worden met de andere collega’s. Soms houden mensen dat liever stil, omdat ze beschaamd zijn of bang om op een andere manier behandeld te worden.”

Stijgende lijn motiveert

Een stage bij het UZ is vaak een eerste stap om in deze branche aan de slag te gaan. Daarna mogen ze het als orderpicker gaan proberen in de farmaceutische sector, de haven of een logistieke speler. “Daar is vaak meer chaos en meer sociaal contact met verschillende mensen. Er zijn ook onverwachtse pieken in de bestellingen, waardoor het tempo af en toe moet worden opgedreven. Niet iedereen kan dat aan,” weet Leon Philippe De Ryck. “Wij laten de stagiaires zelf hun tempo bepalen. Via ons computersysteem kunnen ze wel hun snelheid opvragen. Op het eind van de rit maken we daar een grafiek van. Meestal gingen hun prestaties in stijgende lijn. Zoiets werkt natuurlijk alleen maar motiverend.”

Maatschappelijke plicht

De Ryck beschouwt de stages als een win-win voor iedereen. “Met elke order die ze klaarzetten, zijn wij geholpen. Intussen leren ze elke dag bij. Het is niet alleen de maatschappelijke plicht van ons ziekenhuis om mensen te genezen, maar om ze ook groeikansen te bieden. Dat past bij het DNA van het UZ Gent. Onze personeelsafdeling heeft dan ook veel expertise op het vlak van re-integratie. Voor mensen met medische klachten wordt er binnen het UZ altijd op zoek gegaan naar haalbare alternatieven.”

Over Divergent

Divergent is gespecialiseerd in het begeleiden, coachen en opleiden van mensen met een arbeidsbeperking die aan de slag willen in de reguliere economie. Ze ondersteunen ook werkgevers die een gastvrij en inclusief HR-beleid willen voeren.  Divergent is erkend als GOB (gespecialiseerd opleidings-, begeleidings- en bemiddelingscentrum) door VDAB.  Werkzoekenden met een beperking worden door VDAB-consulenten naar Divergent gestuurd.

Elk jaar krijgt Divergent zo’n 120 mensen met een beperking aan het werk in de reguliere economie. Het gaat om mensen van verschillende opleidingsniveaus. De organisatie heeft zich de afgelopen 50 jaar gespecialiseerd in fysieke beperkingen, autisme, niet-aangeboren hersenletsels, burn-out, psychisch kwetsbaren, doven en slechthorenden.  Dankzij de inbedding in UGent kan Divergent gebruik maken van academisch onderbouwde methodieken uit verschillende vakgroepen.