In memoriam: Carl Dekoninck

(14-05-2021) Op 10 mei 2021 is prof. ir. Carl Dekoninck ons ontvallen.

In memoriam: Carl DekoninckCollega Carl Dekoninck werd geboren in 1937 en studeerde in 1961 af aan onze faculteit als burgerlijk werktuigkundig-elektrotechnisch ingenieur. Aansluitend volgde hij een aanvullend studiejaar in de elektronica. Na zijn afstuderen werd hij medewerker aan het toenmalige Laboratorium voor Machines en Machinebouw waar hij onderzoek verrichte naar de stijfheid van contactoppervlakken. Meer bepaald bestudeerde hij de lokale vervormingen van oppervlakteruwheidspieken onder invloed van normale en tangentiële belastingen. Hierbij speelt de lokale wrijving een belangrijke rol en dus ontwikkelde hij een experimentele opstelling om nauwkeurige wrijvingsmetingen uit te voeren. De resultaten van zijn onderzoek werden gebundeld in een manuscript waarmee Carl Dekoninck in 1970 het aggregaatsdiploma voor het Hoger Onderwijs behaalde. 

Van dan af bouwde Carl Dekoninck een onderzoeksgroep uit in de tribologie, een vakgebied dat in die periode tot ontwikkeling kwam onder impuls van de Leedse professor Duncon Dowson. De onderzoeksgroep in Gent legde zich vooral toe op wrijvings- en slijtagestudies van glijlagers. In 1981 werd Carl Dekoninck benoemd als gewoon hoogleraar en bekleedde hij de leerstoel Machineonderdelen en Mechanische bewerkingen. Hij doceerde tal van cursussen over ontwerpen, machinebouw en mechanische productietechnieken. Hij was later de grondlegger van een nieuwe vakgroep Mechanische Constructie en Productie, waarin verschillende vakgebieden werden gegroepeerd: breukmechanica, tribologie, machine-elementen, verbindingstechniek en vervormende en verspanende bewerkingstechnieken. Hij was vakgroepvoorzitter van 1991 tot 2003, het jaar waarin hij op emeritaat ging. 

Carl Dekoninck was een bijzonder nieuwsgierig ingenieur met een fenomenaal geheugen waardoor hij over een zeer ruime technische encyclopedische kennis beschikte. Hij was ook bijzonder getalenteerd in het tekenen, en vele alumni zullen zich wel de snelheid herinneren waarmee hij tijdens zijn lessen tekeningen van machineonderdelen en productiemachines op het bord toverde. Daarenboven was Carl Dekoninck een bijzonder hoffelijk en vriendelijk man. Zijn deur stond altijd open voor medewerkers en studenten aan wie hij op het vlak van machine-ontwerp graag advies gaf. Hij kwam vaak met erg verrassende en creatieve ontwerpvoorstellen voor de dag die hij met de nodige zin voor detail uittekende en uit de doeken deed. 

In de faculteit nam Carl Dekoninck vele administratieve en ondersteunende taken op zich. Zo was hij eind de jaren 1990 bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de aanpassing van de werkplaatsen van de faculteit aan de nieuwe veiligheidsnormen. Gegeven de beperkte financiële middelen was dit geen gemakkelijke taak maar zijn vastberadenheid en koppig doorzetten leidden ertoe dat twee derde van het machinepark werd aangepast of vernieuwd. Eveneens werkte hij een beleid uit voor het technisch ondersteunend personeel dat hij voor de faculteit onontbeerlijk achtte. Hij verdedigde deze personeelscategorie vooral wanneer die door besparingsmaatregelen overmatig dreigde te moeten afslanken.

Met veel dankbaarheid kijken we terug op de loopbaan van collega Dekoninck en de bescheiden wijze waarop hij zijn ambt van professor heeft ingevuld. Wij bieden zijn echtgenote, kinderen en familie ons welgemeend medeleven aan.