Black Lives Matter ook aan de UGent

(19-06-2020) Sinds een aantal weken woeden in de brede samenleving hevige debatten rond racisme en dekolonisering. We vroegen een aantal UGent-studenten wat de voorbije weken voor hen betekenden.

Agnes MeeuwisAgnes Meeuwis

Racisme, ik heb het lang links laten liggen, lang gedaan alsof het mij niet overkwam. De BLM-protesten van afgelopen weken maakten deze onbewuste gewoonte evenwel onhoudbaar. Door steun van vrienden die ik vooral via de UGent heb leren kennen, liet ook ik mijn stem horen door via Facebook verschillende racistische uitspraken die ik in mijn leven heb moeten horen, te delen. Het doet me goed om zoveel studenten te zien die niet alleen het probleem inzien, maar het ook willen aanpakken.

Het feit dat niet enkel zwarten, maar ook witten op straat komen, toont aan dat het niet om een strijd tussen zogenaamde rassen gaat, maar om het gevecht tegen racisme. Zelf heb ik na mijn post van sommige mensen gemeende excuses ontvangen. Het doet mij zeker deugd te weten dat mensen dus toch wel kunnen veranderen!

We zijn goed op weg, maar we zijn er nog niet en de aanhouder wint. Daarom hoop ik dat dit gevecht niet verwatert met de tijd, maar tot een succesvol einde wordt gebracht. Deze generatie geeft mij en andere jongeren hoop!

 

Amine ChettiAmine Chetti

Black Lives Matter gaat voor mij om gelijkwaardigheid. Gelijkwaardigheid tussen iedereen, ongeacht huidskleur, religie, geaardheid etc. Iets dat in theorie wettelijk vast staat, maar in de praktijk ver van het geval is. Nogmaals pijnlijk duidelijk door o.a. de moord op George Floyd.

We leven in een samenlevingsvorm waar politiediensten over het machtsmonopolie beschikken. Wanneer deze structureel en systematisch bepaalde bevolkingsgroepen en individuen anders/harder viseren en aanpakken o.b.v. huidskleur, achtergrond, religie, of geaardheid, is er een structureel en fundamenteel probleem. Wanneer dit herhaaldelijk resulteert in het overlijden van de slachtoffers van dat politionele geweld, is stilzwijgen geen optie meer.

Maar het gaat verder dan enkel de ordediensten. Ook op de arbeidsmarkt, het onderwijssysteem of zelfs in het openbaar vervoer, genoeg studies wijzen uit dat structureel racisme een feit is. En vandaag lijken eindelijk ook sommigen in een geprivilegieerde positie zich bewust te worden dat niks doen, dit in stand houdt. Ook al raakt het hen niet persoonlijk, het zet een enorme druk op de samenleving in zijn geheel.

Wat mij het meest raakt is dat voor anderen racisme bestrijden nog steeds een debat is. Een deel van de samenleving leeft comfortabel in haar geprivilegieerde bubbel, onbewust van de koloniale context waar ons mooi landje onlosmakelijk mee verbonden is. (selectief) Blind voor het onrecht dat anderen wordt aangedaan.

Universiteiten moeten, als summum van ons onderwijssysteem, een voortrekkersrol spelen en proactief, in samenwerking met deskundigen en experten uit de gemeenschappen, de wortels van dit diep, tot in de kleinste spleten van de samenleving geïnfiltreerd probleem, aanpakken. Verplichte opname van kolonisatie in de eindtermen van ons onderwijs is een begin, maar komt geen seconde te vroeg, de weg is nog lang!

Marie-Laure MulayiMarie-Laure Mulayi

Als student aan de UGent, zijn de Black Lives Matter-protesten voor mij een sociale (r)evolutie.

De afgelopen weken zijn duizenden mensen op straat gekomen om het institutionele racisme wereldwijd aan te klagen. Van Parijs tot Nieuw-Zeeland verschenen beelden van betogers die de ernst van de kwestie onder ogen zien, en zich actief mobiliseren om een duidelijk signaal uit te sturen. Deze golf van BLM-protesten roept bij mij een veelheid aan emoties op: woede, verdriet, ontgoocheling en vooral onbegrip. Hoe kan het zijn dat zoveel onrechtvaardigheid wordt getolereerd anno 2020? Hebben wij dan niets geleerd uit het verleden? Waarom worden minderheden nog steeds als minderwaardig beschouwd? Is mijn leven minderwaardig? Als voorzitter van een Afrikaanse studentenvereniging is het mijn verantwoordelijkheid om deze problematiek niet alleen aan te klagen, maar vooral om een deel te zijn van de oplossing. Umoja Gent werd in eerste instantie opgericht met de bedoeling om een spreekbuis te zijn voor Afrikaanse studenten, maar alsook om te sensibiliseren over de maatschappelijke realiteit waarmee zij worden geconfronteerd. Vanuit die positie zet ik mij dagelijks in om een reële impact te hebben op het leven van mijn medestudenten.

Het is volgens mij essentieel om de hoogdringendheid van de zaak te onderstrepen: institutioneel racisme is een feit en ontneemt aan generaties de kans om zich te ontplooien. Binnen deze context, dienen hogeronderwijsinstellingen actief de anti-racisme strijd te voeren. Dit uit zich enerzijds in het erkennen en benoemen van discriminerende praktijken, anderzijds in het nemen van structurele maatregelen. De tijd is nu aangebroken om samen in actie te schieten en gepaste maatregelen te nemen.

Sania SoltaniSania Soltani

Ik vind het zeer positief dat de Black Lives Matter- beweging en de protesten wereldwijd aandacht krijgen. Het is mooi dat zoveel mensen met dezelfde anti-racistische boodschap samenkomen op straat. Veel mensen beseffen niet dat structureel racisme ook in België bestaat en dat zwarte Belgen en andere Belgen met migratieachtergrond hier nog steeds mee worden geconfronteerd. Dat toont aan dat de protesten ook in België nodig zijn.

Als archeologie student zie ik bijna enkel witte kolonialistische archeologen in mijn cursussen en in musea kom ik vaak gestolen objecten tegen die uit hun context en ver van hun oorsprong zijn gepresenteerd. Uiteraard zijn dit kleine problematische dingen die voortvloeien uit een groter probleem.

Ik hoop vooral dat België problemen als etnisch profileren en discriminatie op de arbeids- en woonmarkt aanpakt. Daarnaast is het belangrijk dat onderwerpen als kolonisatie en racisme besproken en geduid worden in het onderwijs. Transparantie over het kolonialisme in de Belgische geschiedenis is namelijk vaak afwezig. Deze onderwerpen zijn noodzakelijk in middelbare scholen, maar ook in het hoger onderwijs waar er te weinig diversiteit aanwezig is in de leerstof, bij de medewerkers, en in veel gevallen ook bij de studenten.

Hanane El Kaddouri   Hanane El Kaddouri

Het bijzondere aan de Black Lives Matter-beweging van de voorbije weken is volgens mij dat veel mensen zich voor het eerst realiseren hoe diep racisme, discriminatie en de restanten van het kolonialisme in onze maatschappij geworteld zitten.

Het geeft mij hoop te zien hoe deze generatie jongeren en studenten niet bij de pakken blijft zitten. We hebben bij de klimaatmarsen geleerd hoe we niet hoeven te wachten op verandering en ook onze stem kunnen laten horen. Onder meer door de kracht van sociale media, maken velen de belofte om actief bij te leren over het onderwerp en op die manier hun eigen gedachtenpatroon te herzien. Het volstaat niet langer om gewoon niet-racistisch te zijn, we nemen de taak op ons om ons anti-racistisch op te stellen.

Als deze bewustwording op micro-niveau de conversatie kan aanwakkeren, zou het mooi zijn om dat ook binnen de universiteit te zien gebeuren. Er is zeker nog ruimte voor meer inclusie en meer debat. Daarnaast is het nu het ideale moment om binnen de opleidingen in eigen boezem te kijken en koloniale of racistische ondertonen aan te passen.